تبليغات سايت
 

سوابق فقهي

ضمان ناشي از عمليات ورزشي و تعليم ورزش در فقه سابقه طولاني دارد. رشته هاي ورزشي در گذشته عمدتاّ شامل تيراندازي ، اسب سواري و شنا بوده و نظرات فقهي نيز بيشتر حول و حوش همين موارد است. وجود اين سابقه طولاني در فقه مؤيد چند نكته است: اولاّ ، اهميت ورزش و توجه به حوادث ناشي از آن ثانياّ ، قدمت اين سوابق گرانبها كه ما را در مقابل نظام هاي حقوقي بيگانه مباهي و مفتخر مي سازد و در عين حال هشداري است كه نبايدصرفاّ به افتخارات گذشته به عنوان تاريخچه دل خوش داشت. بلكه وظيفه ما بايد تلاش در جهت تكامل كمي و كيفي آنها باشد و نه صرف نقل آنها.

در بحث حاضر كه منظور ارائه سوابق تاريخي است به ذكر مصاديقي اكتفا شده و بررسي آنها را حسب مورد به مباحث آتي موكول مي كنيم.

 

دنباله مقاله در ادامه مطلب



ادامه مطلب

 تاريخچه فوتسال بر سال 1930 در مونته ويدئوئي بر ميگردد. زمانيکه جان کارلوس سرياني يک پنجم زمين فوتبال را برای  مسابقات انجمن فوتبال جوانان آمریکا انتخاب کرد. بازي در زمين بسکتبال بطوریکه زمين سر پوشيده و بدون استفاده از  ديوارهاي کناري برگزار شد.

واژه فوتسال یک کلمه بین المللی است که برای این نوع بازی بکار می رود که واژه Foot يا Soccer از کلمه اي اسپانيايي سالن مشتق شده است.

بازي فوتسال در یک پنجم زمين فوتبال انجام ميگيرد زماني  که سرياني فوتسال را ابداع کرد به سرعت محبوبیت شديدي ميان کشورهای آمریکاي جنوبي به ويژه برزیل کسب کرد. مهارتهاي اين ورزش توسط بازيکنان مشهور برزيلي چون پله، زيکو، سوکتراس و بتود در زمين فوتبال پيشرفت کردند و ساير فوق ستاره هاي برزيلي مهارتهاي بازي فوتسال را گسترش دادند.

 در حالي که برزيل به عنوان کانون فوتسال جهان به فعاليتش ادامه داد فوتسال زير نظر فيفا در تمام جهان از اروپا تا آمريکاي شمالي، مرکزي ، درياي کارئيب و آمريکاي جنوبي ، آفريقا، آسيا و اقيانوسيه گسترش يافت.

اولين مسابقات جام جهاني فوتسال در سال 1982 در سائو پائولوي برزيل برگزار شد که برزيل اول شد در دومين دوره مسابقات در سال 1985 اسپانيا دو باره برزيل قهرمان شد و در سومين جام در سال 1988 استراليا ، قهرماني به پاراگوئه رسيد.

فيفا بر پائي اين مسابقات را مستقيماً از سال 1989 به عهده گرفت که در سال 1989 در هلند و 1992 در هنک کنگ سومين دوره در سال 1996 در اسپانيا و چهارمين دوره مسابقات در سال 2000 در گواتمالا برگزار شد.



 

مباني تغذيه در ورزش

هنگامي كه از تغذيه صحيح در ورزش سخن ميگوييم بايد به اين نكته مهم توجه داشته باشيم كه در علم تغذيه ورزشي و ديگر شاخه هاي علوم كه انسان سر و كار دارند نمي توان به صورت قطعي حكمي صادر نمود چرا كه انسانها مشابه هم نيستند . همانگونه كه دو اثر انگشت دقيقا يكسان نمي توان يافت دو نفر انسان كه دقيقا مشابه يك ديگر بوده و عكس العمل هاي يكساني در برابر پديده ها داشته باشند را نمي توان مشاهده نمود .

 

 

دنباله مقاله در ادامه مطلب



ادامه مطلب

تای چی چوان

1)     منشاء تای چی چوان

      در مورد منشا اصلی تای چی چوان، افسانه های زیادی وجود دارد 0 روایتی می گوید که تای چی چوان در قرن 12 بوجود آمده است 0 در زمان امپراطور هوئی زونگ از سلسله سونگ یک راهب تائویی در کوه وودانگ به نام ژانگ سان فنگ از طرف دربار به پایتخت آن زمان کای فنگ فرا خوانده شد 0 در راه گروهی متشکل از 100 دزد به او حمله کردند و او مجبور به پناه گرفتن شد

شب هنگام ، روح کوه وودانگ به خواب او آمد  و فنون یک سبک ووشو را به او آموخت0 روز بعد ژانگ با استفاده از این فنون جدید، دزد ها را دور کرد0 این سبک که در طی قرن ها دست به دست شده، به یک مدرسه بین المللی بوکس که همان تای چی چوان امروزی است، مبدل شده است0

طبق روایتی دیگر تای چی چوان در قرن 14 بوجود آمده است 0 داستان می گوید که همان ژانگ سان فنگ در اواخر سلسله یووان و اوایل سلسله مینگ می زیسته0 او در کوه وودنگ تحصیل می کرده  تا راهب تائویی شود0 او در سراسر یین و یانگ تئوری بوکس هشت حالتی جستجو کرده و با مطالعه زندگی درنا و لاک پشت، 2 حیوان طویل العمر ، برای آموختن راز جاودانگی تلاش می کرده است0 روزی مبارزه یک مار و درنا را دید و با الهام از آن، کم کم 13 استقرار تای چی که اساس تای چی چوان امروزی است را بنیان گذاشت0

این گونه داستانها بسیار جذابند، اما در اینکه تای چی چوان توسط چانگ سان فنگ ابداع شده یا نه سئوال باقی است0 زیبائی مناظر کوه وودنگ، واقع در شمال غرب ایالت هیوبی معروف است0 این کوه از قرن هفتم ، مرکز تائوئیسیم بوده است0 طبق گفته اسناد تاریخی محفوظ در کوه دو نفر به نام چان سانگ فنگ وجود داشته اند، اولی در سلسله چانگ می زیسته و خاطر مهارت های مبارزه اش مشهور بوده، دیگری یک تائویست مشهور در اوایل سلسله مینگ که در بکار بردن شمشیر بسیار زبر دست بوده و مکرر به دربار امپراطور خوانده می شده اما، از رفتن امتناع کرده و انزوا را ترجیح می داده است 0 داستان های زیلدی در باره این مرد نقل شده است0 هر دو نفر آموزه های معنوی تائویسم را با مهارتهای ووشوی خود ترکیب کرده اند 0 با این وجود بسیاری از محققین ووشو فکر می کنند برای نامیدن هر کدام از این دو نفر به عنوان موسس تای چی چوان مدارک کافی در دست نیست0

منشا اولیه تای چی چوان هر چه که باشد، می توان ریشه های امروزی آن را در ونگ چیان در ایالت هنان جست0 مردم بومی هم درباره منشا آن دو نظر دارند0 یکی ، تای چی چوان مدرن توسط چان وانگ تینگ در دهکده چن جیاگو بوجود آمده، دیگری اینکه توسط جیان فا در ایالت شانگ زی آموخته شده و او آن را به دهکده محل زندگی خود زیائولیو که آن هم در ناحیه ونگ چیان بوده، باز گردانده است 0

چن وجیانگ هر دو اساتید ورزیده ووشو در زمان سلسله مینگ بوده اند، چن در سال 1641 م مسئول بخش نظامی ناحیه خود شد0 در سال های بعد او در انزوا به تحقق روش های دفاع شخصی ووشو پرداخت، و در نهایت برای خود سبک جدیدی پایه ریزی کرد0 جیان فا، متولد سال 1571 در ووشو خیلی ماهر شد0 بر طبق افسانه ها او با 100 گام می توانست به یک خرگوش صحرایی در حال دویدن، برسد0 تای چی کم کم به دنیای خارج منتقل شد0 تای چی چوان 3 بخش اصلی دارد0

الف) جذب اصول و تجربه فرم های سنتی ووشو: کتابهای اولیه تای چی چوان استقرار ها و عبارتهایی به عنوان راهنمای تمرین دارند، که نظیر آن را در راهنمای بوکس ژنرال جی گوانگ می توان یافت، بخشی از کتاب او اثری جدید درباره تاثیر هنرهای رزمی قبلا" ذکر شده است0 سبک ووشوی جی ترکیبی از 16 مدرسه مشهور آن زمان است0

ب) جذب روشهای سنتی برای بهبود سلامتی: به نظر می رسد تای چی چوان ساخته جریانی تدریجی است که در طی قرن ها، ووشو را با فرم های سنتی ورزشهای درونی، مدیتیشن و نرمش، برای ایجاد سلامتی و طول عمر، در آمیخته است0 این تمرین های تمرکز اعصاب، تمرکز و تنفس تنوع وسیعی دارند و بسیاری از این عناصر در تای چی چوان دیده می شود0

ج) جذب تئوری های پزشکی و فلسفی کلاسیک: تای چی چوان مانند بسیاری از روشهای سلامتی ذکر شده در بالا، تئوری پزشکی سنتی، یعنی افزایش گردش چی یا انرژی حیاتی در بدن برای حصول اطمینان از حرکات روان اندام های داخلی، همین طور، تئوری های فلسفی تای چی، یین ویانگ، روزینگ با گوا و غیره را اتخاذ کرده است 0 از آنجا که تای چی چوان متشکل از 8 مهارت اصلی و 5 نوع اصلی بود ، آن را در اصل 13 استقرار می نامیدند0 این مهارتها و انواع اصلی مربوط به تغییر باگوا و وزینگ می باشند0

(( وانگ زونگ یو)) یک ووشوکار معروف قرن 18 در مقاله هایی درباره تای چی چوان، این تئوری ها و کاربردشان را توضیح داده است0 این اثر تجارب ووشو کاران قبلی را تحلیل می کند و در توسعه ووشو و تنظیم اصول اساسی آن، ارزش زیادی داشته است0 از این زمان بود که عنوان تای چی چوان وضع شد0 تای چی به حالت اولیه عالم، یعنی آغاز تغییر اشاره دارد0 این واژه مبین این باور است که تای چی چوان عمیق و بی نهایت متنوع بوده است0

2)     مدارس مختلف تای چی چوان

در فرم های اولیه تای چی چوان، جهش، پا کوبیدن و حرکات انفجاری ناگهانی وجود داشت0 در اوایل قرن 19، مردی از ناحیه یانگ نیان در ایالت هبی به نام یانگ لوچن به ناحیه ون زیان رفت تا در دهکده چن جیاگو کارگری کند، او آنجا تای چی چوان آموخت و بعد ها به شهر خود بازگشت به خاطر مهارتهای بوکس اش به یانگ شکست ناپذیر معروف شد0 مدت زیادی نگذشت که، توسط دربار سلطنتی چیانگ به پایتخت گسترش یافته بود، در سالهای بعد با توسعه یافتن توسط یانگ و دیگران، حرکات شدیدتر خود را از دست داد و نرم تر، آرام تر و یکنواخت تر شد0 از این رو برای تمرین سالمندان و جوان ترها مناسب ترشد و به عنوان تمرینی ایده آل برای سلامتی شناخته شد0 همانطور که پیش تر ذکر شد، تای چی چوان امروز به چندین مدرسه منشعب شده، که اصلی ترین آنه عبارتند از:

1-     سبک چن:

این فرم اصلی که توسط خانواده چن در ایالت هنان بوجود آمده، تا سال 1928 به پکن نرسید0 این سبک هنوز هم دارای پرش، کوبیدن پا و انفجار نیرو است و حرکات شدید و نرم را با هم در آمیخته است0 این سبک با پیچ و تاب ها و پرش های ناگهانی کاملا" نیرو گیر است0

2-     سبگ یانگ:

این سبک بوسیله یانگ لوچن از سبک چن اقتباس شده است0 نوه او یانگ چنگ فو شکل امروز آن را بوجود آورده است0 و فعلا" محبوبترین سبک در چین است0 حرکات آن یکنواخت و نرم با حرکات کمانی بسیار زیاد است0

3-     سبک وو(WU ) :

این سبک توسط مردی از نژاد منچو به نام ووچنگ یو و پسرش و چوان یو بر اساس تمرین سبک یانگ بوجود آمده است تنها سبک یانگ از نظر محبوبیت به آن مقدم است حرکات آن آرام، مختصر، بدون شتاب و با کمان های متوسط است0

4-     سبک هائو:

در اصل توسط وو یوزیانگ که سبک چن تای چوان را در هنان می اموخت، یوجود آمد0 شاگرد وو، هائوویزن آن را به پکن آورد0 خصوصیاتآن، سادگی، وضوح، اختصار، حرکات نرم و آهسته با دامنه کم و حرکات پای سخت و استقرارهای عمودی اسا0

5-     سبک سان:

سان لوتنگ در اواخر سلسله چینگ، ابتدا زینگ یی چوان و سپس به تمرین باگوا چوان و در نهایت سبک هائو، تای چی چوان پرداخت که بر اساس تای چی هائو سبک مخصوص به خودش را ابداع کرد0 حرکات آن چابک، به همراه نوسان ها با متد های باز و بسته دست است0 یک ویژگی مشخص سبک سان حرکات پای پر تحرک آن می باشد که با چابکی پیش می راند و عقب می نشیند0

با وجود متدهای متفاوت، 5 سبک تای چی چوان ذکر شده در بالا، همگی در اصول اساسی خود یکسان هستند0 از هنگام تشکیل جمهوری خلق چین ، تلاشهای زیادی برای ارتقاء هر چه بیشتر تای چی چوان شده است0 سازمان فرهنگ و ورزش ، بر اساس سبک سنتی، فرم های جدید زیر را تائید کرده است0

1-     تای چی چوان ساده سده:

بر اساس سبک یانگ، برای مبتدیان طراحی شده و حرکات اصلی آن را در 24 گام ترکیب کرده اند0 یادگیری اصول آن ساده است0

2-     تای چی چوان 88 گام:

این نیز بر اساس سبک یانگ است و با حفظ حرکات تای چی جوان سنتی، خصوصیات سبک یانگ را در یک فرم متمرکز تر نشان می دهد0

3-     تای چی چوان 66 گام( ترکیبی):

منتخبی از نقاط قوت سبک های مختلف است و نسبتا" نیرو گیر و مناسب افراد تا حدودی ورزیده است0

4-     تای چی چوان 48 گام :

این هم برای هنرجویان ورزیده تر و بر اساس سبک یانگ است با این حال ویژگی هایی از سبک های دیگر را هم در بر دارد0 سرزنده، متعادل، ظریف، و بیگانه با ترتیب سنتی حرکات است0

3)     ورزشهای تمرینی:

روشه ای تمرین تای چی چوان از نظر اصل، برای تمامی سبک ها یکسان است و شامل سه عنصر اساسی، تمرین فردی، تمرین مبارزه دو نفره و توئی شو( هل دادن دستها) می باشد0

آنچه مهم تر است و بیشتر تمرین می شود، تمرین های فردی است ماهیت این تمرین ها از نظر مدت زمان، پیچیدگی، سختی و سرعت در سبک های مختلف متفاوتاست0

تمرین فردی شاملل، تمرین استقرارهای فردی مانند استقرارهای 37 تایی تای چی چوان است که از 70 سال پیش وجود داشته اند، تمرین های درونی تای چی که امروزه به عنوان تمارین درمانی استفاده می شوند، تمرین های مهارت های اصولی تای چی است0

مبارزه دو نفره مربوط به حملات منظم و دفاع و سایر مهارتهای اصولی تای چی است0

مبارزه دو نفره مربوط به حملات منظم و دفاع و سایر مهارت های مبارزه بر اساس یک الگوی مشخص است و توسط 2 نفر یا بیشتر می توانند تمرین شوند0

توئی شو یا هل دادن دسته سبکی برای تمرین یا مسابقه است و توسط هر کدام از سبک های تای چی چوان برای ایجاد عکس العمل، مهارتهای مبارزه و کنترل، استفاده می شود0 همین طور تمرین های زیادی با سلاح هایی نظیر شمشیر باریک ، شمشیر پهن، نیزه و گرز وجود دارد که توسط یک یا دو نفر اجرا می شوند0

4)     پیش نیازهای اصلی در تمرین:

با وجود تنوع سبک ها، همگی پیش نیازه ای اصلی و یکسانی در تمرین دارند0

1-     استقرار

سر- بطور طبیعی افراشته، بدون نوسان یا کج کردن، دید رو به جلو، دهان بسته، زبان در تماس با سقف دهان

گردن- افراشته، اما منقبض نباشد تا در هنگام تمرین انعطاف داشته باشد.

شانه ها- راحت، شیب دار، نباید خمیده، عقب کشیده، فرو افتاده یا رو به جلو باشند0

آرنج ها- همیشه به طور طبیعی خم و رو به پایین باشند، هرگز نباید خشک و بالاتر از کمر باشد0

مچ ها- راحت، هرگز شل نباشد0 هرگز بیش از اندازه خم نکنید0 تا نیرو بتواند به راحتی به دستها برسد0

سینه- راحت، کمی فرو رفته هرگز به داخل نکشید و یا بیرون ندهید0

پشت- افراشته و راحت، هرگز خم نکنید0

کمر- رو( مایل) به پایین و قابل انعطاف، از جلو یا پشت بیرون نزده باشد0

ستون فقرات- افراشته، بطوریکه بتوان نیم تنه را به طور طبیعی صاف نگاه داشت0

باسن- اندکی به داخل کشیده و بیرون نزده باشد0

کفل ها- صاف تا اینکه نیرو بتواند آزادانه از پاها عبور کند، پیچیده یا بیرون زده  نباشند0

پاها- ثابت، محکم، زانوها همیشه اندکی خمیده و قابل انعطاف ، آزاد برای چرخیدن و گردش – حرکاتشان نرم، سبک و موزون با توزیع یکسان وزن در آنه 0

2) روش های حرکت

در تمام طول تمرین تای چی جچوان بدن باید آرام و طبیعی باشد0 هرگز نباید کج و دارای انحناء باشد 0 ذهن هدایت حرکاتی که باید آهسته، نرم و سبک باشند را به عهده دارد0 حرکات بصورت دورانی یا مارپیچ و بدون استفاده از نیروی شدید، سفتی یا نوسان در سرعت، انجام می شوند0 با وجود پر تحرکی و سبکی حرکات، انسان یاید همواره کاملا" ثابت باشد و هرگز تمرکز خود را از دست ندهد 0 هماهنگی بدن ضروری است و در انفجارهای ناگهانی نیرو باید سریع و بدور از خشکی باشد0 باید تمام بدن یکپارچه حرکت کند0

تنفس باید آرام و طبیعی باشد تا، نرم، عمیق و متعادل شود0 حرکات و تنفس باید با هم هماهنگ باشند، هر چند برای این منظور نباید تنفس اجباری باشد0

در مبارزه ، تای چی چوان بر حفظ سکون و انتظار برای حرکت و واکنش در برابر حرکات حریف، تاکید دارد0 شخص باید با پیروی از نیروی پیش رونده اش حریف را کنترل کند، و با یافتن نقاط ضعف او و استفاده از حداقل نیرو از راه مهارت و حساسیت زیاد نیروی بزرگتر را مغلوب کند این امر مستلزم، تمرین زیاد، ایجاد هوشیاری، قضاوت دقیق، عکس العمل هایی سریع و آرامش زیاد است0 بعلاوه ، انسان باید نیرویش را افزایش دهد تا مکمل مهارت و آگاهی در مبارزه باشد0

5)     تای چی چوان و سلامتی

یکی از دلایل محبوبیت تای چی چوان در چین و سایر کشورها ارزشهای درمانی آن می باشد0 تمرین های تای چی چوان که همزمان باعث ورزیدگی ذهن و بدن می شوند، مغز را تحریک کرده و باعث انگیختگی در بعضی از قسمتهای آن و موانع حفاظتی در بعضی دیگر می شوند0 این امر باعث استراحت ذهن شده، مغز را از برخی هیجانات آسیب زننده ناشی از بیماریها نجات داده و در نتیجه به درمان برخی از بیماریهای مزمن ناشی از اختلال سیستم عصبی کمک می کند0

در تای چی چوان تنفس طبیعی و گاهی شامل تنفس شکمی نیز می شود0 بنابراین باعث افزایش تنفس، گردش خون و هضم شده، و به آرامی متابولیسم و عملکردهای خود تنظیم بدن را تحریک می کند0 بعلاوه در درمان و پیش گیری از اختلالات عصبی، بیماری قلبی، فشار خون بالا، سل، ورم نای، زخم معده و سایر بیماریهای مزمن، موثر شناخته شده است0 موارد بیشماری از بهبود بیماری در اثر تمرین تای چی چوان وجود دارد0 

 



نام سبک: کيوکوشين کاراته

بنيانگذار: سوساي ماسوتاتسو اوياما

کيوکوشين کاراته توسط (سوساي ماسوتاتسو اوياما) در سال 1955، اختراع گرديد. اين سبک از هنرهاي رزمي، نوعي از کاراته محسوب مي شود که بر آموزش هاي جسماني بسيار قوي و به ويژه کوميته (Kumite) و تمشيواري (Tameshiwari) تأکيد دارد.

در اين سبک، فنون کاتا، کيهون، دفاع شخصي و استفاده از سلاح هم ديده مي شود. استفاده از حرکات دايره اي در هنگام کاربرد فنون، سبک کيوکوشين کاراته را از سبک هاي سنتي کاراته که تنها بر روي حرکات خطي ساده بنا نهاده شده اند، متمايز مي کند.

در کيوکوشين کاي کاراته، برخوردها بسيار سريع و نيرومند است و تمامي اعضاي بدن به نوعي در حملات و دفاع مشارکت دارند. يک کيوکوشين کاراته کاي واقعي بر اين باور است که اين برخوردها براي پرورش روح و جسم او ضرورت دارند و بدينوسيله وي آماده مقابله با هر گونه پيشامد غيرمنتظره و جدي مي باشد.

 

نام سبك : كومودو

در استيل کنوني هنر رزمي کومدو از Jukdo يا چهار قطعه شمشير از چوب بامبو و Hogoo يا محافظ سر و بدن استفاده مي شود. در کومدو، اگر رزمي کاري، ضربه اي دريافت کند، مبارزه را واگذار کرده است. در اين وضعيت، ديدگاه و شرايط روحي فرد، اهميت بسياري دارد. شعار »هرگز دشمن خود را دست کم نگيريد« شايد در هيچ رشته رزمي ديگري مثل کومدو مهم نباشد. هنر استفاده از شمشير در کشور کره به حدود سه هزار سال پيش برمي گردد که به عصر برنز معروف است.

در سال 1896، و در طول عمر مدرنيزاسيون، هنر استفاده از شمشير به Ghihuck-Gum نيز معروف گشت و از اين سبک رزمي در مدارس آموزش پليس استفاده مي شد. بعد از آن بود که کومدو به عنوان يک هنر رزمي پيشرفته استفاده از شمشير و شيوه اي براي بهتر شدن گسترش يافت و از آنجا که حمايت فلسفه Taoist را به دنبال خود داشت جاي خود را به سرعت در بين مردم باز کرد. در اوايل قرن بيستم ميلادي، اين هنر رزمي با سلاح هاي سبک همچون شمشير بامبو و زره در کشور ژاپن نيز گسترش يافت.

هر چند امروزه متدهاي پيشرفته تر و البته خطرناکتري در اين رشته رزمي به کار مي روند که مي توان دليل محبوبيت اين سبک را در اوايل 1960، همين مسئله عنوان نمود.

 

نام سبك : كيك بوكسينگ

کيک بوکسينگ ترکيبي از رشته هاي رزمي مواي تاي ، بوکس و کاراته مي باشد. کيک بوکسينگ، يک هنر رزمي محسوب مي شود که تنها سي سال از تولد آن مي گذرد در حالي که از عمر رشته بوکس نزديک به دويست سال مي گذرد.

در اين رشته نتيجه مسابقه از طريق ضربه ناک اوت، تصميم داور يا مساوي و يا ميزان برابر استفاده از فنون، توسط هر دو مبارز مشخص مي گردد که از اين نظر کاملاً مشابه با بوکس مي باشد.

کيک بوکسورها، دستکش هاي مناسب و محافظ پا )بعضي از روشهامحافظ پاندارند)بر تن مي کند.

ضربات مشت، لگد، زانو يا آرنج ، گرفتن آزاد مي باشد.و زدن حريفي که بر روي زمين افتاده، ممنوع است مسابقات در يک زمين مربع شکل 16 تا 20 فوتي که با طناب محصور شده برگزار مي گردد و براي آماتورها، سه راند دو دقيقه اي و براي حرفه اي ها راندو زمان آن بشتر است. که بين هر کدام از آنها يک دقيقه وقت استراحت وجود دارد.

هر مسابقه توسط يک داور و يک پزشک کنترل مي شود و در هر دور، امتيازات توسط سه قاضي داده مي شود.

فول کنتاکت کاراته (Full Contact Karate) نيز اولين بار در ماه ژانويه سال 1970، و وقتي که (جو لوئيس) که پدر (کيک بوکسينگ) آمريکا محسوب مي شود تحت تأثير حرکات نابغه هنرهاي رزمي يعني بروس لي قرار گرفت و توانست (گرنگ باينس) را در اولين دوره رقابتهاي سنگين وزن جهان شکست دهد، در کشور آمريکا متولد گرديد.

 

نام سبك : كن دو

در واقع يک  هنر  رزمي  پيشرفته  ژاپني  است که مدرن ترين  نوع  دفاع  را آموزش مي دهد. اين  هنر،  ريشه  در  سنت هاي  شمشيربازي قديمي ژاپنيهاي جنگجو يا همان  سامورايي ها  دارد و  علاوه  بر  تجهيز  افراد  به  انواع  فنون  دفاع شخصي راههاي مناسبي را در جهت شناخت هر چه بهتر درون افراد عرضه مي نمايد. کلمه kendo (کندو) از لغت ken به معناي شمشير و do به معناي راه يا مسير مشتق شده است، معناي اين دو کلمه در کنار يکديگر، راه شمشير است.

اين عبارت توصيف کننده راه انسان در زندگي، نحوه شکل گيري شخصيت، انضباط شخصي، مهارت و احترام به ديگران مي باشد. ادامه اين فنون مدرن، افراد را به بالاترين سطح جسماني و ذهني رسانيده و نظم و انضباط شخصي را آموزش مي دهد. ريشه  فنون  کن دو  به تاريخ سده هاي 1568-1336 و  مدارس  آموزش شمشير بازي  سامورايي هاي عصر muromachi برمي گردد. در اين زمان، جنگ هاي داخلي در اين کشور رواج داشت و آموختن شمشيربازي براي مردم به منظور دفاع و مبارزه در برابر ارتش فئودال يک نياز به شمار مي رفت و در حقيقت به همين دليل بود که بسياري از مدارس ژاپني، اين روش را تا آغاز دوره حکومت tokugawa) 1863-1600) ادامه دادند و تاثير بسياري بر روي اين ورزش گذاشتند. البته تمرين و آموزش با شمشيرهاي واقعي يک خطر جدي براي علاقمندان اين هنر رزمي محسوب مي شد.

بنابراين با آغاز قرن هجدهم ميلادي، استادان اين رشته تصميم گرفتند تا با استفاده از ابزارها و تجهيزات بي خطر و ايمن، به آموزش و  گسترش آن  بپردازند  و اين بار از يک ابزار مبارزه ژاپني به نام (shinai) استفاده کردند. بعد از جنگ جهاني دوم، اين هنر رزمي ممنوع اعلام گرديد زيرا اين طور به نظر مي آمد که کاربران اين هنر به طور تلويحي اعلام جنگ مي کنند اما  با  آغاز  سال 1952 بار  ديگر،  ورزش kendo به مردم معرفي گرديد و اين بار تنها به عنوان يک رشته ورزشي صرف و نه يک هنر رزمي جنگجويانه و با يک پيام جهاني در همه دنيا گسترش پيدا کرد تا فرهنگ مردم ژاپن را به ديگران بشناساند. در حال حاضر، kendo علاوه بر دارا بودن همه قابليت هاي رزمي و ظرفيت هاي فرهنگي به راهنمايي مناسب براي آموزش نسل هاي جوان تبديل شده است.

 

نام سبك : کن جوتسو

يک هنر رزمي سامورايي در فن شمشير زني است.

در اين هنر، از خنجرها يا شمشيرهاي اصيل ژاپني با نام هاي کاتانا (Katana)، واکيزاشي (Wakizashi) و نودايچي (No- Daichi) استفاده مي شود. اين سبک، يک سلسله فنون قوي و ضربات بسيار خطرناک و سنگين را شامل مي شود که هدف عمده از انجام آنها، کشتن حريف مي باشد.

از قرن يازدهم به بعد، اين هنر رزمي مورد مطالعه، تحقيق و تمرين جنگجويان و نظاميان ژاپني که به Bushiها معروف هستند قرار گرفته است. در قرن شانزدهم ميلادي، تغييرات بسياري در فنون و اجراي آنها به وجود آمد؛ در واقع Kenjutsu، پدر Kendo که يک هنر رزمي معروف است به شمار مي آيد.

 

نام سبك : كالي اسكريما

اين هنر رزمي، ريشه فيليپيني دارند. کالي از جنوب اين کشور مي آيد، آرنيس از شمال و اسکريما متعلق به مرکز اين کشور مي باشد.

دوازده منطقه مبارزه در کالي وجود دارد، اسکريما هشت يا نه منطقه مبارزه دارد و آرنيس هم داراي چهار تا شش منطقه مبارزه است. استفاده از چوب کوتاه يا يک خنجر بلند، استفاده از دو اسلحه به صورت همزمان که شامل يک شمشير و يک خنجر مي باشد، مبارزه با دستان خالي که در آن از ضربات مشت، لگد و يا گلاويزشدن با حريف استاده مي شود.

استفاده از ميله و نيزه و زدن ضربه به طور همزمان، استفاده از سلاح هاي قابل انعطاف همچون شلاق، طناب نيسمي دندانه اي، سلاح هاي پرتابي مانند کمان و تفنگ بادي از جمله روش هاي مبارزه در اين سبک ها محسوب مي شوند. ميله هايي که در سبک آرنيس استفاده مي شوند عمدتاً از جنس چوب هستند و يا از جنس نوع خاصي از بامبوي فيليپيني که به آنها راتان گفته مي شود. طول آنها معمولاً هفتاد سانتي متر و قطرشان دو سانتي متر است. البته طول اين شمشيرها مي تواند از سي تا 220 سانتيمتر متغير باشد.

در اسکريما و آرنيس، مبارزان بيشتر از ميله يا چوب استفاده مي کنند و در کالي، سلاح مورد استفاده تيغه يا شمشير است. اما نکته مشترک بين همه اين سبکها، هندسه است.

در ضربات دفاعي و به هنگام حملات، همه حرکات، خطوط و مسيرها و همچنين ناويه هاي انتخابي بسيار مهم مي باشند. استفاده مستقل از دستها و يا دستها و پاها توأمان با اجراي تکنيک ها، نيازمند کسب تجربه بسيار مي باشد.

در هنرهاي رزمي فيليپيني، استفاده از زانو، آرنج، لگدهاي کوتاه و مشت در هنگام ايجاد فاصله بسيار نزديک بين دو مبارز آزاد است. ضربه با سر، گرفتن حريف، پرتاب، ضربه با آرنج، شانه، قوزک و زانو نيز آزاد مي باشد.

تاريخچه هنرهاي رزمي کالي، اسکريما و آرنيس:

کالي را به عنوان مادر هنرهاي رزمي فيليپين مي شناسند. هنگامي که اين کشور تحت تسلط اسپانيا بود انجام کليه هنرهاي رزمي در اين کشور ممنوع و جرم محسوب مي شد. عناصر سبک رزمي کالي در بازي هاي محلي و رقص هاي ذاتي مردم اين کشور پنهان بود و تحت تأثير نفوذ اسپانيايي ها، هنرهاي رزمي و ذاتي مردم فيليپين به نام هاي اسکريما، استوکادا، آرنيس دمانويا آرنيس شناخته شدند. اولين رقابتهاي جهاني رشته آرنيس در سال 1985 برگزار شد.

 

نام سبك : كاجو كنبو

اين سبک ترکيبي از هنرهاي رزمي تانگ سودو (Tangsoodo)، جودو (Judo)، جوجيتسو، کنپو (Kenpo) و کونگ فو مي باشد. در اين رشته هر تکنيک به گونه اي طراحي شده است که بنابر عکس العمل بدن حريف، حرکت بعدي را شکل مي دهد.

مثل اکثر رشته هاي رزمي ديگر، کاجو کنبو نيز داراي کاتا يا فرم مي باشد. اين چهارده کاتا، سري پالاما (Palama) نام دارند که فنون دفاع شخصي در آنها نهفته مي باشد.

اگر چه که فنون بسيار خوبي را در اين سري مي توان يافت اما پايه و اساس قدرت اين رشته را فنون دفاع شخصي آن تشکيل مي دهند.

اين فنون داراي: پانزده هنر در چنگال گرفتن حريف، بيست و يک نوع ضرب مشت، پانزده نوع حالت مبارزه با چاقو، سيزده مدل مواجهه با بيش از يک نفر، نه مورد مبارزه با مهاجمان به تعداد دو يا سه نفر و بيست و شش مورد فنون مبارزه پيشرفته مي باشند. اين هنر رزمي در طول سالهاي 1949 تا 1952، در هاوايي متولد گرديد.

ابداع کننده اين سبک، پنج رزمي کار معروف بودند که استيل هاي مبارزه خود را با يکديگر تلفيق نموده و کاجو کنبو را خلق کردند. امروزه، کاجو کنبو در سراسر جهان شناخته شده است. فدراسيون اين سبک در هاوايي مستقر مي باشد و درسان ديگوي کاليفرنيا با نام انستيتوي دفاع شخصي کاجو کنبو شهرت دارد.

 

نام سبك : يوسكيان بودو

(يوسيکان بودو) يک هنر رزمي مواج است که حرکات موجي شکل آن از پاها و لگن شروع مي شود. اين سبک، شامل همه فنون مربوط به رشته هاي کاراته، جودو، جوجيتسو و آيکيدو مي باشد.

استفاده از سلاح هاي کلاسيک نظير بوکن (Bokken)، تانتو (Tanto)، بو (Bo) و نانچاکو (Nunchaku) با روش هاي سنتي و کلاسيک و همچنين شيوه هاي جديد همچنان در اين سبک مرسوم است. اين رشته رزمي در اوايل دهه 60 ميلادي و توسط فردي به نام استاد هيروموشي زوکي پايه گذاري شد.

امروزه در سراسر اروپا، آفريقا و آمريکا اين سبک رزمي مورد علاقه و توجه رزمي کاران قرار دارد. فدراسيون بين المللي رشته با نام اختصاري (FYBDA) سازماني بزرگ و توسعه يافته است و در اولين دوره رقابتهاي جهاني اين رشته در سپتامبر سال 1990 در کشور فرانسه برگزار گرديد.

 

نام سبك : وينگ چون كونگ فو

وينگ چون يک نوع استيل هنر رزمي است که بيشتر از آنکه براساس حرکات حيوانات خلق شده باشد بر پايه فيزيک و خصوصيات بيومکانيکي انسان مي باشد.

حرکت در يک مسير مستقيم، سرعت، ضربات و تکنيکهاي مستقيم و ترکيبي، و تلاش در جهت خنثي کردن حملات حريف بيشتر از اعمال نيرو براي زدن ضربه و يا حمله مستقيم از خصوصيات و ويژگيهاي بارز اين هنر محسوب مي شود. ريشه اين هنر را مي توان در امپراطوري Ching که در حدود دويست و هفتاد سال پيش مي زيستند جستجو کرد. البته اين در زماني بود که 90 درصد مردم کشور چين توسط ده درصد ديگر حکومت مي شدند.

اين اقليت ده درصدي، سلسله (Man Chus) نام داشتند. از آنجا که حمل سلاح و شرکت در ارتش براي مردم هانز (Hans) ممنوع بود، اين عده تصميم به شرکت در گروههاي سري و آموختن فنون کونگ فو کردند.

معبد (Sil Lum)، اولين مدرسه آموزش فنون نظامي بود که به طوري کاملاً سري فعاليت مي کرد و افراد براي کسب مهارت استادي از پانزده تا بيست سال در اين مکان تعليم مي ديدند. بعدها براي کاهش مدت اين دوره، پنج تن از معروفترين اساتيد اين هنر، تصميم به گزينش بهترين و مفيدترين تکنيک هاي هر کدام از استيل هاي کونگ فو و تبديل اين مجموعه به يک دوره آموزشي مستقل گرفتند تا زمان اين دوره آموزشي را به يک سوم آن تقليل دهند و مدت اين دوره به پنج تا هفت سال کاهش يافت. هر چند قبل از اين موفقيت، معبد (Shil Lim) توسط افراد سلسله Man Chus ويران و سوزانده شد. يکي از تنها کساني که از اين قبل و کشتارجان به در برد، استادي به نام Na Mui بود که يکي از پنج استاد برتر کونگ فو به شمار مي رفت و تمامي دانش خود را به دختري به نام وينگ چون آموزش داد. وينگ چون در زبان چيني به معناي «اميد به آينده» است. وينگ چون نيز بعدها آموخته هاي خود را به همسرش منتقل کرد و اين پروسه آموزشي با انتخاب بهترين افراد رزمي کار ادامه يافت. در سال 1950 ميلادي، فردي به نام (Yip Man) شروع به تدريس وينگ چون در کشور هنگ کنگ کرد و يکي از شاگردان او استادي به نام ويليام چونگ بود که هم اکنون رئيس فدراسيون جهاني اين رشته مي باشد.

 

نام سبك : هونگ گار کونگ فو

هونگ گار کونگ فو هم روش هاي بيروني و هم استيل هاي دروني دارد. در اين هنر رزمي، تکنيک هاي دست که شامل حرکات مستقيم، چرخشي و زوايه دار مي شوند مورد تأکيد بيشتري قرار دارند. در اين سبک هماهنگي و تطابق بين فنون و اجراي آنها همانقدر اهميت دارد که نحوه اجراء و اثر آنها. ارتفاع لگدهايي که در اين رشته به حريفان نواخته مي شود اکثراً از کمر اشخاص بالاتر نمي آيد و اجراي تکنيک هاي اين سبک در ابتدا بسيار سخت به نظر مي رسد اما لازم به ذکر است که در هونگ گار هم فنون نرم و هم فنون سخت به يک اندازه ديده مي شوند. اجراي فنون پيشرفته هونگ گار، بسيار پيچيده مي باشد. تحقيقات نشان داده اند که تکنيک هاي موجود در اين سبک باستاني چيني و نحوه اجراي فنون در آن از همه سبک هاي رزمي ديگر چيني متفاوت تر و تا حدي زيباتر است. ريشه هونگ گار به اولين معبد شائولين يا (Siu Ium) در استان هونان چين برمي گردد. سيستم شائولين از بودائيسم چوان که خود آميخته از بودائيسم دياما و تائوئيسم مي باشد مشتق مي گردد. با آغاز سال 500 ميلادي، فردي به نام Damo يک راهب هندي چير و دياما بود شروع به آموختن تمرين هاي تنفس به راهبان هندي کرد. اين عمل به آنها کمک نمود تا وضعيت جسماني و سلامت رواني خود را بهبود داده و بنابراين از لحاظ رومي به شرايط بهتري برسند، اين آموزش ها بعدها تبديل به يک سيستم سيال دفاع شخصي شد که اجراي آن از پرداختن به فنون قديمي آسانتر و مفيدتر بود.

تکنيک هاي موجود در اين هنر از حرکات حيواناتي نظير ببر، درناي سفيد، اژدها، مار و پلنگ تقليد شده بود.

تمامي اين حرکات براي حمايت از قلعه يا معبد هونان مورد آموزش راهبان قرار مي گرفت.

 

نام سبك : هاپکيدو

هاپکيدو (Hapkido) يک سيستم کامل دفاع شخصي محسوب مي شود که با ترکيبي از فنون Aikido و Jujitsu (شيوه هاي قفل مفصلي و پرتاب) و تکنيک هاي لگد زدن به سبک Taekuondo در چين پايه ريزي گرديده است. در هاپکيدو هم فنون ملايم و هم فنون سخت ديده مي شوند.

تاريخچه هاپکيدو:

هاپکيدو در ابتدا در کشور کره و توسط بودائيان متعصب متولد گرديد.

تکنيک هاي هاپکيدو در آغاز توسط افراد خانواده هاي سلطنتي و اشرافزادگان به عنوان راهي براي دفاع شخصي و حفظ امنيت فردي مورد استفاده قرار مي گرفت. بر خلاف بسياري ديگر از هنرهاي رزمي، هاپکيدو به صورت کلي و عمومي تمرين نمي شده و يا شناخته شده نبوده است. يک استاد بزرگ رشته هاپکيدو Su-san نام داشته و به هنرآموزان اين سبک رزمي را آموزش مي داده است.

اين تکنيک ها، در دوران انقراض سلطنت Imjinwae Ran مورد استفاده قرار مي گرفته اند و در طول بسياري از دوره هاي حکومتي محبوبيت داشته اند، اما با از بين رفتن قوانين بودائي و جايگزين شدن دوره کنفوسيوس در کره، اين سبک، اندک اندک دوره سقوط را پيمود، زيرا کنفوسيوس به نيروي انضباط روحي و دانش بيش از نيروي جسماني اهميت مي داد و بنابراين با ممنوع شدن آموزش اين سبک به هنرجويان، اشرافزادگان و اساتيد و خانواده هاي ثروتمند کره اي بدون اطلاع مقامات دولتي به آموزش و تمرين اين رشته در خانه هاي خود مي پرداختند.

سالها بعد، هاپکيدو توسط  پدر  اين  رشته  يعني چوي، (1986-1904) مجدداً به علاقمندان رشته هاي رزمي معرفي گرديد. والدين يانگ خيلي زود و در حالي که او تنها نه سال سن داشت از دنيا رفتند و سپس او زير نظر استادي به نام Takeda نزديک به چهل سال به تعليم و آموزش هاپکيدو پرداخت. وشيبا که پايه گذار سبک آي کي دو محسوب مي شود، از شاگردان Takeda بودند. سبک هاي هاپکيدو و آيکيدو هر دو نقاط تشابه بسيار زيادي با سبک جوجيتسو دارند، بنابراين Yong Sool Choi بعد از مرگ تاکدا به کره برگشت و شروع به آموختن هنرهاي رزمي کره اي کرد. يکي از  شاگردان  Choi به نام Yi hanjae، بعد از پايان دوره تحصيل در مدرسه Choi، مدرسه اي تأسيس کرد و به آموزش هاپکيدو به جوانان پرداخت.

از آن زمان به بعد، سبک هاپکيدو تحت تأثير هنرهاي رزمي Tang Soo Do و Taekgon قرار گرفت.

امروزه، ارگان هاي دولتي، مدرسه هاي نظامي و ارتشي، به آموزش هاپکيدو به شاگردان خود مي پردازد و در حال حاضر نزديک به يک ميليون نفر در سراسر کره به اين ورزش اشتغال دارند. در ايالات متحده آلمان، کانادا، اسپانيا، آرژانتين، مکزيک، برزيل، چين و فرانسه مدارس هاپکيدو به صورت جداگانه و رسمي به فعاليت مشغول هستند.

 

نام سبك : هائورنگ دو

هائورنگ دو يک هنر رزمي کامل است که دقيقاً مشابه هاپکيدو محسوب مي شود و تاريخچه ابداع آن به دو هزار سال پيش برمي گردد. اين هنر رزمي اصيل کره اي همه فنون و تکنيک هاي نهفته در هنرهاي رزمي ديگر را دارا مي باشد و ضربات مشت، پرتاب، قفل مفصلي، لگدها و انواع حملات از زاويه هاي مختلف را در بر مي گيرد.

پادشاه سيلا به نام (چين هونگ) سالها پيش مدرسه اي را تأسيس کرد تا نجيب زادگان جوان کشورش را با هنرهاي رزمي، معماري، شعر و موسيقي آشنا نمايد. بعدها شخصي به نام Wonkwan Bhopsa صفاتي همچون، نجابت و وفاداري به خانواده و کشور، شجاعت و عدالت را نيز به ساير اين صفات افزود. اين هنر رزمي تا ساليان سال و به خاطر وجود معابد و عقايد بودايي در کشور کره پنهان مانده بود. در سال 1960، شخصي به نام Joo Bang Lee از استاد خود که يک رهبر بودايي بود اجازه يافت تا اين هنر رزمي را به جوانان کشورش ياد دهد. اولين مدرسه رسمي Hwa Rang Do در شهر سئول و در جنوب کشور کره تأسيس گرديد. از آن زمان به بعد Hwa Rang Do به سرعت گسترش يافت و هم اکنون دکتر جوبنگ لي استاد بزرگ اين رشته و رئيس فدراسيون جهاني اين هنر رزمي محسوب مي شود.

 

نام سبك : نينجوتسو

نينجوتسو در لغت به معناي هنرنمائي است و واژه ژاپني Nin در اين عبارت معاني بسياري دارد که از جمله آنها مي توان به مانع، مقاومت و تحمل اشاره کرد. کلمه نينجوتسو هم غالباً به روش ها و تکنيک هاي ويژه اي اطلاق مي شود که يک Ninjaي واقعي از آنها استفاده مي کند.

اين هنر رزمي نزديک به هشتصد سال پيش و در بين قبايل نينجا که در کشور ژاپن زندگي مي کردند آغاز گرديد. در آن زمان سامورايي ها در اين کشور داراي قدرت تام بودند و خداي آنها يعني Shogun تنها قدرت واقعي بود که سامورايي ها هم از آن اطاعت مي کردند. مردم نينجا از اطاعت اين خدا سرباز زدند و به سرزمين هاي کوهستاني سرد و خشک Iga و Koga پناه بردند. در آنجا نينجاها به آموختن فنون جنگ پرداختند و براساس فنون جنگ يک ژنرال چيني به نام ژنرال Suntzu هنر جنگ تن به تن را فرا گرفتند. قرنها متمادي مردم نينجا از گهواره تا گود به فراگيري اين رشته ادامه دادند و جالب اينجا بود که تنها هنر اين مردم را قتل و آدمکشي و يا فعاليت هاي جاسوسي تشکيل مي داد.

با اين همه، آموزش هاي نظامي و جنگي اين مردم را از نظر روحي و جسمي بسيار قوي و نيرومند مي ساخت و قدرت تحمل آنها را به مدير غيرقابل باوري بالا مي برد. در طول سالهاي بسيار طولاني و از آنجا که اين هنر رزمي به صورت کاملاً سري تمرين مي شد، هيچ کس هيچ گونه اطلاعاتي راجع به اين هنر نداشت و به جز نينجاها کسي اين سبک را نمي شناخت. وقتي کشور ژاپن وارد عصر مدرنيزم گرديد و قدرت فئودالسيم از بين رفت، فنون نينجا به ارتش و سرويس اطلاعاتي و گروههاي ويژه اين کشور راه يافت. از دهه 1970 به بعد و به دنبال فعاليت دو نفر به نام هاي دورون ناوون (Doron Navon) و استفان هايز (Stephen Hayes) دريافتن يک استاد هنر نينجا که در ژاپن زندگي مي کرد، اين سبک رزمي بسيار معتبر به دنياي غرب نيز راه يافت.

 

نام سبك : موي تاي بوکسينگ

تاي بوکسينگ يا موي تاي يک هنر دفاع شخصي سنتي است. اين هنر رزمي با بوکس متفاوت است زيرا در مبارزه آن، پاها، آرنج ها، زانوان و همچنين ضربات مشت به يک اندازه به کار مي روند. بنابراين آن را مي توان به نوعي يک هنر رزمي آزاد به شمار آورد. در يک رقابت تاي بوکسينگ، پنج راند سه دقيقه اي وجود دارد که بين هر کدام از آنها دو دقيقه استراحت گذاشته مي شود.

موي تاي در سال 1650 ميلادي و در زماني که پادشاه Naresuen، حاکم کشور Siam توسط افراد کشور Burmese اسير شد و براي آزادي خود پيشنهادي داد تا با دوازده نفر از قهرمانان رزمي کار اين کشور مبارزه کند و آنها را شکست دهد متولد گرديد.

او با موفقيت، همه اين دوازده تن را شکست داد و تبديل به يک قهرمان ملي گرديد و از آن پس مردم کشور Thais با افتخار از اين قهرمان رزمي کار خود ياد مي کردند. اين هنر رزمي حتي در زمان صلح هم مورد تمرين و آموزش سربازان قرار مي گرفت و سربازان، بدون اسلحه با يکديگر مي جنگيدند و اين گونه خود را آماده نگاه مي داشتند.

در آن زمان، قوانين خاصي براي مبارزه وجود نداشت؛ رزمي کاران وزن کشي نمي شدند و راندي در کار نبود. بوکسورها پابرهنه مبارزه مي کردند و مشت ها و بازوان خود را با طناب پوشانده و به طرز بسيار وحشيانه اي به يکديگر حمله مي کردند. متدهاي آموزشي بسيار گسترده و مختلف بود.

مي توان گفت که ريشه تاي بوکسينگ را مي توان در فرامين بودا هم پيدا کرد. آئين Ram Muag يک آئين سنتي و روحي است که در آن اصول انجام نزد و قرباني براي خدايان، احترام به والدين و آموزگاران، دوست داشتن ديگران، شاه و وطن اجرا مي شود. در اين آئين و همچنين در هنگام مبارزات موسيقي نواخته مي شود که البته اخيراً فنون بوکس غربي نيز به تکنيک هاي مواي تاي راه پيدا کرده و متدهاي آموزشي و تاکتيک هاي موي تاي تحت تأثير فنون غربي قرار گرفته اند.

در پنجاه سال اخير، موي تاي شهرت بيشتري پيدا کرده و دستکش هاي مخصوص، وزن کشي و راندهاي سه دقيقه اي در اين مسابقات لحاظ مي شود. به خاطر طبيعت خشن تر و تکنيک هاي زيباتر و موي تاي، مبارزان اين هنر رزمي از احترام بيشتري در بين طرفداران رشته هاي رزمي برخوردار هستند.

 

نام سبك : شورينجي کمپو

شورينجي کمپو يک هنر رزمي ژاپني است که مستقيماً از سيستم يک هنر رزمي کره اي به نام شائولين مشتق شده و ترکيبي از تکنيک هاي ملايم و سخت با تأکيدي يکسان مي باشد. فنون اين هنر رزمي بر پايه حرکات طبيعي بدون بنا شده اند و يا سختي که باعث آسيب يا آزار هنرور شود در آن به چشم نمي خورد.

در اين هنر، تبديل و رفتن از يک فن به يک فن ديگر بسيار آسان است و تغيير يک تکنيک سخت به يک فن ملايم و يا بالعکس نياز به صرف نيروي زيادي ندارد.

شورينچي کمپو در سال 1947 توسط فردي به نام (Rev Doshin 1980-1911) پايه گذاري شد که خود در طول مدت اقامت 17 ساله اش در چين از يک استاد سبک (شائولين زن) و قبل از آغاز جنگ جهاني دوم آموخته بود. او نام شورينجي را که ترجمه ژاپني کلمه قلعه شائولين بود را براي اين هنر برگزيد و هدف خود را آموزش قواعد فرهنگي و اخلاقي بودا در کنار تربيت و پرورش جسم قرار داد.

امروزه 4/1 ميليون نفر در سراسر جهان و در بيست و شش کشور به انجام اين هنر مشغول هستند.

 

نام سبك : شوتوکان کاراته

بنيانگذار : گريچين فوناکشي

شوتوکان يک هنر رزمي سنتي ژاپني است. اين هنر، سيستمي متشکل از انواع فنون دفاعي و حمله اي است و در آن همه اعضاي بدن به عنوان اسلحه و سپر دفاعي مورد استفاده قرار مي گيرند. بازوها و پاها براي سه هدف مهم کاربرد دارند و آموزش فنون در اين سبک به سه مقوله تقسيم مي شود:

1- کيهون Kihon (که در آن آموزش بدون استفاده از اسلحه انجام مي شود).

2- Kata: ( که در آن فنون دفاع و حمله به صورت کامل و يک ترکيب کامل مورد استفاده قرار مي گيرند).

3- Kumite: (که يک مقوله جداگانه محسوب مي شود و مراحل مختلف دارد).

محل تولد و شکل گيري اين رشته رزمي، جزيره اوکيناوا است که در بين جزاير ريوکيو واقع در ميان سواحل شمالي ژاپن و سواحل جنوبي چين مي باشد. ورزش کاراته بعد از سال 1372 ميلادي و همزمان با شکل گيري روابط بين چين و اوکيناوا آغاز گرديد. بين قرنهاي 15 و 16 ميلادي، اين هنر رزمي کم کم روبه فراموشي رفت زيرا تمرين و آموزش اين رشته بسيار مشکل بود و افراد از يادگيري آن سرباز مي زدند.

در ضمن کساني که اين رشته را فرا مي گرفتند، قدرت بي نظيري در مقابله با انواع حملات مسلحانه و يا غيرمسلحانه مي يافتند و همچنين کشاورزاني هم بودند که از ابراز کشاورزي خود به عنوان سلاح هاي کشنده براي حمله به دشمنانشان استفاده مي کردند.

مهم ترين اين سلاح ها، (Bo)، (Jo)، (Nunchacko)، (Tonfa) و (Sai) نام داشتند. پايه گذار رشته شوتوکان شخصي به نام گريچين فوناکشي بود. او يک شاعر، معلم و فيلسوف به شمار مي رفت. وي اشعارش را با نام شوتوا معنا مي کرد و اينگونه شد که نام شوتوکان متولد گرديد. معني شوتو يعني کاج هاي لرزان و اين به دليل قرار داشتن منزل فوناکشي در کنار يک جنگل کاج بود و واژه کان نيز تداعي کننده معناي مدرسه خانه است. در حال حاضر شوتوکان را با عنوان نمودي از متد فوناکوشي مي شناسند در سال 1936، اين ورزش به توکيو نيز راه يافت و سپس در سال 1955 خود اين رشته رزمي تأسيس گرديد. او در سال 1957 در سن 88 سالگي درگذشت و تنها استاد بزرگ اين هنر رزمي به شمار مي آمد.

 

نام سبك : ساواته

در هنر رزمي ساواته تکنيک هاي استفاده از ضربات لگد تا اندازه اي مشابه تکنيک هاي هنرهاي کاراته و کيون دو مي باشد. همچنين فنوني نظير ضربات مشت بوکس غربي و همچنين تکنيک هاي مبارزه مشابه با هنرهاي رزمي فرانسوي نيز در اين سبک ديده مي شود. ساواته داراي استيل بسيار پيشرفته و منحصر به فردي است و از اکثر هنرهاي رزمي شرقي گسترده تر و توسعه يافته تر مي باشد. ساواته يا همان بوکس فرانسوي، توسط فردي به نام چارلز لشور 94-1808 که فرزند يک نانوا بود، در سال 1832 ابداع گرديد. قبل از اين زمان، در شهر پاريس يک نوع هنر رزمي جريان داشت که در آن مبارزان يکديگر را با ضربات لگد مورد حمله قرار مي دادند. اين مبارزه خياباني را ساواته مي ناميدند که به معناي کفش کهنه است و از آن پس به هر گونه مبارزه خياباني نظير آن لقب ساواته مي دادند. اولين کسي که تلاش کرد تا شکل سيستماتيکي به اين نوع مبارزات بدهد شخصي به نام مايکل کاذو (1869-1794) بود که توانست در سال 1825، اولين آموزشگاه حرفه اي تعليم اين هنر را پايه ريزي نمايد. چارلز لشور که خود يکي از شاگردان کازو بود متدهاي لگدهاي فرانسوي را با شيوه مشت زني انگليسي ترکيب کرد و ساواته مدرن را پديد آورد. بعدها ساواته به مسابقات المپيک سال 1924 که در شهر پاريس برگزار مي شد راه يافت.

هر چند متأسفانه، جنگ هاي جهاني اول و دوم مانع تمرين و آموزش بسياري از ورزشکاران و رزمي کاران اين رشته گرديد و در نتيجه اين سبک رزمي تا مدتي مهجور ماند. البته بعدها دوباره اين رشته رزمي احياء شد و اين بار علاوه بر فرانسه، به کشور انگلستان و سپس به همه دنيا راه يافت.

ساواته را به عنوان يکي از مؤثرترين و جذابترين هنرهاي رزمي مي شناسند.

 

نام سبك : سان شو

سان شو يک استيل از ووشو که يک هنر رزمي چيني محسوب مي شود به حساب مي آيد. اين هنر رزمي ترکيبي از تئوري ها و تکنيک هاي ووشو است که سبک جديدي را با توانايي ها و قوانين جديد در سطحي قويتر و پيشرفته تر ارائه مي دهد.

در اين رشته رزمي، يک مجموعه کامل از همه فنون نبرد بدون اسلحه، در چنگال گرفتن حريف، کشتي، مبارزه به روي زمين و دفاع در برابر حريفي که اسلحه بدست داريد ديده مي شود. سان شو در حقيقت نوعي از کيک بوکسينگ به حساب مي آيد که در آن ضربات لگد و مشت به يک اندازه مورد استفاده قرار مي گيرد اما همه اين ضربات در نهايت به در دام انداختن حريف منجر مي گردد.

در اين رشته، يک مبارز مي تواند براي افزايش هيجان در مبارزه، حريف خود را با دست از روي Leitai يا سکوي مسابقه پرتاب کرده و يا هل دهد. در دهه 1960 و همزمان با پيشرفت ورزش ووشو، سان شو نيز بهدستور و همت دولت چين تبديل به يک ورزش رسمي و مستقل جهاني گرديد. به منظور تعريف يک شيوه مشخص مبارزه در کونگ فو اساتيد اين فنون از سر تا سر چين جمع شده و ميراث به جاي مانده از مبارزان قرون قبل کشور خود را بسط و گسترش دادند. بعدها براي کمتر کردن ميزان آسيب در اين مبارزات، تدابير خاصي در نظر گرفته شد و هر ساله مسابقات قهرماني جهان را برگزار مي کند.

 

نام سبك : سامبو

کلمه سامبو مخفف عبارت روسي Samaoborona bez orushia است که معادل عبارت دفاع شخصي بدون اسلحه مي باشد. اين هنر رزمي، يک سيستم مبارزه استفاده از دست است که در برابر دشمنان مسلح و غيرمسلح کاربرد دارد.

بخش دفاع شخصي اين سبک براساس حرکات بدن و ضرباتي است که توسط مشت يا لگد مبارز به دشمن نواخته مي شود. در سبک سامبو، دو شيوه منحصر به فرد با نام هاي سامبو اسپرت يا سامبو کشتي و سامبوي جنگي وجود دارد.

سامبو ترکيبي از تکنيک هاي کشتي سنتي روسيه، کشتي تارتار يا کورجاگاKurjoga)، Tuvin kuresh، Yakuthopsagaj، جوجيتسو، جودو، آيکيدو و کاراته مي باشد و سامبو کاران با ژاکت هاي سنگيني با نام کورتکاس (Kurtkas) با يکديگر مبارزه مي کنند و زماني يک رقابت با پيروزي فردي به پايان مي رسد که کشتي گير بتواند پشت حريف خود را به زمين رسانده و يا با زور و يا پاي حريف خود را به طرزي در اختيار بگيرد که رقيب از شدت درد اعلام تسليم نمايد.

سامبو در دهه 1930 و بعد از جنگ بين ژاپن و روسيه و توسط افسران ارتش کشور روسيه اختراع گرديد. اين رشته رزمي هم اکنون در سراسر جهان شناخته شده است و طرفداران بسياري دارد.

 

نام سبك : دايتوريو

دايتوريو را به عنوان يکي از بهترين راههاي دفاع شخصي و براي دفع حملات ناگهاني مي شناسند نه براي زدن ضربه و يا به عبارتي آغاز تهاجم در دايتوريو هيچ گونه مسابقه مبارزه اي ديده نمي شود. صنعت مشخصه اين رشته به ترکيب کامل فنون اين سبک از هنرهاي رزمي ديگري همچون Budo و به خصوص Ono-haitto-ryu برمي گردد. اين هنر رزمي تنها يک راه مناسب براي دفاع شخصي محسوب نمي شود بلکه ذهن و بدن را در حالتي متعادل و متوازن نگاه داشته به فرد انضباط شخصي مي آموزد و روح او را پرورش مي دهد به طوريکه فرد مي تواند در تقابل با دنيا موفقتر عمل نمايد.

احتمال مي رود که دايتوريو در قرن دوازدهم ميلادي توسط فردي به نام ميناموتو يوشيتيسو که يکي از نوادگان امپراطوري سيوا (Seiwa) بود، پايه ريزي شده باشد. اين سبک رزمي تا مدتها توسط خاندان سيوا پنهان نگاه داشته مي شد و تنها افراد گارد خصوصي و ارتش امپراطوري با اين رشته آشنا بودند. بعدها و در حدود سال 1600 ميلادي و به واسطه تلاش هاي فردي به نام Hoshina Masayuki تکنيک هاي دايتو به مرور آشکار گرديد و از نسلي به نسل ديگر منتقل شد.

در طول قرون متمادي، استادان اين رشته رزمي توانستند شهرت بسياري را در فرهنگ جنگاوري کشور ژاپن کسب نمايند که از مشهورترين آنها مي توان به شينگن تاکدا (Shingen Takeda) اشاره کرد. از مهمترين اساتيد اين رشته در طول سالهاي مختلف مي توان از ميناموتو، تاکدا (1853-1758) و تانومو (1943-1860) نام برد. اين رشته رزمي به واسطه انضباط و تلاش خانواده هاي ايچيکاوا و هانمودا زنده نگاه داشته شد و به نسل هاي بعدي نيز انتقال پيدا کرد.

 

نام سبك : جيت کان دو

بنيانگذار : بروس لي

جيت کان دو (Jeet KunDo) را به علت سبک عجيبش مي شناسند. سابقه اين روش در هنرهاي رزمي طولاني است و هنري که  در  مراحل  مختلف  مبارزات توسط بروس لي، اژدهاي افسانه اي هنرهاي رزمي پايه ريزي گرديد  سرانجام  در دهه شصت ميلادي به اين نام شناخته شد. در حاليکه بروس لي تلاش مي کرد تا نشان دهد جيت کان دو هيچ شيوه يا روش مبارزه اي خاصي ندارد؛ جامعه هنرهاي رزمي و علاقمندان به اين رشته تحت تأثير حرکات خارق العاده او قرار گرفتند و اين سبک، خيلي زود با الهام از سنت هاي چيني در هنرهاي رزمي در ميان هواداران اين رشته جاي خود را باز کرد.

اين هنر در واقع، سبک پيشرفته و بهبود يافته همان استيل وينگ چون کونگ فو بود که بروس لي در همه نمايش هايش اجرا مي نمود. شباهت بين اين دو سبک آنچنان زياد و نحوه استفاده از فنون در اين دو شيوه به قدري شبيه است که به سختي مي توان اين دو سبک را از هم شناخت.

ضربات مانع يا همان حرکاتي که در برابر حملات حريف مقاومت مي کنند، حرکات دست نظير در چنگال گرفتن حريف و تکنيک هاي انرژي، ريشه در وينگ چون دارند اما ظريف تر و ساده تر اجرا مي شوند.

جيت کان دو داراي آنچنان تأثيري در دنياي هنرهاي رزمي بوده است که حتي هسته اصلي وينگ چون، براساس فنون اوليه و اساسي جيت کان دو پايه ريزي شده اند. سرعت و انعطاف پذيري در اين سبک به حداکثر خود مي رسد و کار با پاها، ترکيب فنون، جاگيري ها و غيره به طرز فوق العاده اي در اين سبک اجرا مي شوند.

 

نام سبك : جودو

بنيانگذار : دکتر جيگورو کانو

کلمه جودو را به عبادت (سبک ملايم) ترجمه کرده اند جودو يک هنر رزمي است که در آن حريفان بدون داشتن اسلحه با يکديگر مبارزه مي کنند و امروز هم به عنوان يک ورزش پرطرفدار در جهان شهرت پيدا کرده است. قوانين اين ورزش، ترکيبي از قوانين ديگر هنرهاي رزمي است: هدف از اين سبک، انداختن حريف به روي زمين با فشار آوردن به مفصل هاي بازو يا گردن و کنترل او مي باشد.

تکنيک هاي موجود در اين سبک بيشتر به رفع حملات رقيب منتهي مي شود و مقابله مستقيم با دشمن کمتر مورد توجه قرار مي گيرد. براي انجام فنون اين ورزش، در ابتدا بايد خونسرد و متکي به نفس بود. لباس هايي که براي اين ورزش مورد استفاده قرار مي گيرند، به جودوجي (Judoji) شهرت دارند و عبارتند از يک ژاکت گشاد و راحت و شلوارهاي سفيد و کلفت که ورزشکار در آنها احساس راحتي مي کند.

کمربندهاي سفيد در ورزشکاراني که تازه کار هستند و کمربندهاي سياه در ورزشکاران با تجربه تر و حرفه اي تر استفاده مي شوند، ورزشکاراني که هم در ميانه راه قرار دارند از کمربندهايي با رنگ هاي مختلف استفاده مي کنند. جودو در سال 1882 توسط دکتر جيگورو کانو (jigoro kano) پايه گذاري گرديد. او اين هنر رزمي را از شيوه هاي مبارزه jujitsu که در آنها تبحر کامل داشت الهام گرفته بود. در اين زمان، در کشور ژاپن تغييرات بسياري به واسطه نفوذ تاثيرات غربي رخ داده بود که به عنوان مثال مي توان از سقوط امپراطوري شوگان و ظهور سلطنت (meiji) نام برد.

يکي از عواقب يک چنين تغييري، از بين نرفتن سبک مبارزه اي گروهي به نام سامورايي ها يا همان بوجي ها بود. به واسطه چنين تحولي، استيل هاي jujitsu نيز يک به يک جاي خود را به سبک هاي ديگري دادند. در چنين حالتي، کانو و ديگران تلاش کردند تا چهره فيزيکي هنرهاي رزمي را به حالتي با روحيه و هيجان بيشتر تغيير دهند.

کانو، آموزش جودو را به راهي براي دستيابي به شخصيتي بهتر و انساني تر و روحيه اي قويتر و شادابتر تبديل نمود. او جودو را راهنمايي براي رسيدن به يک زندگي متعالي از همه جهات و به دست آوردن يک هارموني مناسب براي نيل به اهداف بزرگ مي دانست. اين شمار هميشگي جودو است: »بيشترين تأثير با کمترين تلاش براي رفاه و آرامش متقابل براي همه مردم دنيا.«

 

نام سبك : جوجيتسوي برزيلي

جوجيتسوي (Jiu-jitsu) برزيلي در حقيقت سبک پيشرفته جوجيتسوي ژاپني محسوب مي شود. اين سبک از هنرهاي رزمي، در واقع روش مبارزه به روي زمين مي باشد و هدف مبارزه اجتناب از دريافت ضربات لگد يا مشت مهاجم است در حاليکه سعي مي کند تا حريف خود را به نوعي در اختيار بگيرد. اگر مبارز  بتواند،  حريف  خود را احاطه کرده و او را در چنگال بگيرد، ضربات فرد مهاجم کارساز نخواهد بود.

فايترهاي برزيلي معمولاً سعي مي کنند تا حريف خود را به زمين پرتاب کنند زيرا در اين حالت راحت تر مي توانند، ضربات لگد و مشت او را کنترل کنند. در اين مواقع از آنجا که مهاجم، ديگر نمي تواند از فنون پرتابي و از حرکت دستانش استفاده کند، نااميد شده و تسليم مي گردد. با  در  نظر  گرفتن  اين  نکته  که  نود و پنج درصد از مبارزات رزمي سرانجام به زمين ختم مي شوند، يک فايتر تعليم ديده و ماهر برزيلي که فنون جوجيتسو را با تکنيک هاي سنتي خود در آميخته است خيلي راحت مي تواند حريف خود را شکست دهد.

 از  آنجا که انجام حرکات دفاعي در حالت خوابيده و به روي زمين نيروي  بيشتري  را  مي  طلبد،  انجام  فنون  مبارزه جوجيتسوي برزيلي اين مزيت را دارا است که شخص مي تواند حريفان قدرتمند تر و سنگين وزن تر را به راحتي با شکست بدرقه کند.

فايترهاي برزيلي معمولاً از نيرو و قدرت حريفان خود عليه خودشان استفاده مي کنند. کليد اين موفقيت، توازن و تعادلي است که اين فايترها از آن بهره مند هستند. اين سبک هنرهاي رزمي در اوايل دهه 1900 توسط شخصي به نام هليو گراتيسه (Helio Gracie) پايه گذاري گرديد.

وي به تمام فنون هنرهاي رزمي مسلط بود و بدون توجه به مواردي همچون، اندازه، وزن و يا قطر ماهيچه حريفانش با آنها به مبارزه مي پرداخت و آنها را با شکست بدرقه مي کرد. اين روش مبارزه که به نبرد باز شهرت داشت توسط افراد خانواده و سپس شاگردانش ادامه يافت و امروزه يکي از نوادگانش به نام  ريکسون گراتيسه، تکنيکي ترين مبارز اين سبک محسوب مي شود و با داشتن رکورد چهارصد پيروزي پشت سر هم و بدون حتي يک باخت بهترين فاتير جوجيتسوي برزيلي دنيا است.

 

نام سبك : جوجيتسو

جوجيتسو يک هنر رزمي است که در آن مي توان همه نوع ضربه اي را يافت. ضربات پرتابي، ايستا يا ساکن و همچنين تکنيک هاي تهاجمي و شديد از جمله انواع لگد و مشت در اين هنر ديده مي شود.

اين هنر در جنگ هاي تن به تن و تماس هاي نزديک کاربرد بسياري دارد و استيل آن شامل حرکات:

نرم، سخت، چرخشي و ضربات روبه بيرون مي باشد.

جوجيتسو يکي از قديميترين هنرهاي رزمي دنيا به شمار مي آمد و بيش از 2500 سال قدمت دارد.

کسي به درستي نمي داند که اين ورزش دقيقاً از کجا شروع گرديد. ريشه و پايه اصلي اين سبک رزمي را هم از کشور ژاپن و هم از کشور چين مي دانند و در طول ساليان طولاني، جوجيتسو از استيل هاي بي شماري تأثير پذيرفته است. استيل هاي بدون اسلحه اين هنر رزمي، دقيقاً مشابه آموزش هاي رزمي سربازان سامورايي در قرون هشتم تا شانزدهم ميلادي در دوره امپراطوري توکوگاوا (Tokugawa) مي باشد. در طول اين مدت و در زماني که کشور ژاپن کم کم استقلال خود را پيدا مي کرد، شيوه هاي جنگ با اسلحه جاي خود را به استيل هاي مبارزه بدون اسلحه دادند و از اينجا بود که فنون جوجيتسو ارزش بيشتري پيدا کردند. در اين دوره سامورايي هاي ژاپني از خداي شوگان (Shagun) در جنگ ها حمايت مي کردند و در نتيجه امپراطوري (Melse) قانوني را تصويب کرد که به واسطه آن انجام فنون هنرهاي رزمي سنتي غيرقانوني محسوب مي شد. در اواسط قرن نوزدهم ميلادي، بسياري از مدارس هنرهاي رزمي که سامورايي ها در آنها تمرين مي کردند تعطيل شدند و درست در همين زمان بود که فردي به نام (Jigoro Kano) که استاد سبک رزمي Tenshin Shin محسوب مي شد، فنون جودو را گسترش داد و در اواسط قرن بيستم، با احياء مجدد سلسله (Meji)، ممنوعيت تمرين، فنون جوجيتسو در کشور ژاپن از بين رفت و سرانجام اين هنر در سراسر قاره کهن و پس از آن در اروپا جاي خود را باز کرد.

 

نام سبك : تايدو

تايدو (Taido) يک هنر رزمي ژاپني است. اين هنر رزمي توسط روح قديمي سامورايي ها و تفکرات آنها تحت تأثير قرار گرفته اما امروزه براي رسيدن به همه اهداف و دستيابي به احتياجات جامعه مدرن بشري مورد استفاده قرار مي گيرد.

از نظر سامورايي ها تنها در يک خط قرار گرفتن و از ضربات لگد يا مشت استفاده کردن، هنر رزمي محسوب نمي شود بلکه هنر رزمي آن است که شخص مبارز در فواصل مختلف و زواياي گوناگون جهت حرکت خود را تغيير داده و توازن و تعادل خود را حفظ نمايد. در اين هنر، تمامي اندام و اعضاي بدن مبارز در حرکت و فعاليت مي باشند و حتي نوع ضربه زدن با پا نوع کامل ترين و پيشرفته تري است.

(Taido) تايدو در سال 1960 و توسط يک استاد بزرگ هنرهاي رزمي يعني Seiken Shukumine که قهرمان کاراته محسوب مي شد خلق گرديد.

در حال حاضر، فدراسيون هاي کاراته در کشورهاي فنلاند، سوئد، فرانسه، هلند و استراليا کميته جداگانه سبک Taido را راه اندازي کرده اند.

 

نام سبك : تاي چي چوان

تاي چي چوان (Tai ChiChuan)، يک هنر رزمي چيني است که اساساً براي مزاياي بيشمارش که يکي از آنها حفظ سلامتي است در بين مردمان اين کشور رواج پيدا کرده است

البته چيني ها عقيده دارند که اين ورزش عاملي براي مقابله با فشار و استرس ها دروني و روحي هم مي باشد. اين هنر رزمي يک روش مناسب براي سبک آرامش و مديتيشن، يا همان مديتيشن در حرکت محسوب مي گردد. بر خلاف ساير رشته هاي رزمي که حرکاتي سخت و خشن دارند، تکنيک ها در هنر رزمي تاي چي چوان، نرم، ملايم و شناور اجرا مي شوند و به اعمال نيرو بيش از انجام حرکات خشن و قدرتمندانه تأکيد دارند.

تاريخچه اين هنر رزمي، به قرن چهاردهم ميلادي برمي گردد، زماني که Chang san fung که يک استاد هنرهاي رزمي محسوب مي شد از نزديک نظاره گر مبارزه بين يک مار و يک درنا بود و با چشمان خود ديد که چگونه مار حريف نيرومند خود را با حرکات نرم خود مغلوب کرد و حرکات خشن و سخت پرنده به هيچ عنوان نتوانست در برابر حرکات چرخشي و ملايم مار کاري از پيش ببرد. او با ديدن اين صحنه تصميم گرفت تا سيستمي را طراحي و اجرا نمايد که بتواند علاوه بر اجراي همه نکات مربوط به دفاع شخصي کمترين آسيب را به اجرا کننده آن وارد نمايد.

گسترش اين سبک جديد خيلي زود در بين خانواده هاي متحول و اشراف زاده چيني مرسوم شد و اين خانواده ها، اين هنر رزمي را پنهاني و به صورت کاملاً سري تمرين مي کردند. همه اسرار و رموز اين سبک زماني آشکار شد که فردي به نام Ying kit tung در آغاز قرن پانزدهم، مدرسه اي با اين نام در کشور چين افتتاح کرد و به آموزش اين سبک به هنرجويان پرداخت.

 

نام سبك :  تانگ سودو

تانگ سودو(Tang SooDo) يک هنر رزمي کلاسيک است که اکثراً توسط استادان رشته هاي رزمي و به دليل آنکه يکي از بهترين استيل هاي ضربات لگد را نشان مي دهد مورد استفاده قرار مي گيرد.

اين هنر رزمي يک سبک قديمي و متعلق به بيش از دو هزار سال پيش است که در ابتدا در کشور کره پايه ريزي شد و امروزه در سراسر جهان مورد استفاده قرار مي گيرد.

در طول مدتها سلطه ژاپني ها، مردم کره تحت تأثير قدرت ژاپن جرأت استفاده از فنون رزمي و سنتي کشور خويش را نداشتند و در نتيجه، بسياري از اين بدون اطلاع از مقامات دولتي و به صورت کاملاً سري به تمرين و آموزش مي پرداختند.

بعضي از اين افراد به کشور چين و يا اوکينوا متواري شده و در آنجا تمرين مي کردند. هوانگ کي (Hwang kee) يکي از اين اشخاص بود که در واقع ابداع کننده اين سبک هم محسوب مي شود. اگر چه وي همواره تحت فشار مقامات دولتي ژاپني بود اما با اين همه، به تمرين و آموزش هموطنان خود ادامه مي داد.

 

 

نام سبك : اي آي دو

اي آي دو هنر در آوردن شمشير از غلاف يا (Unkitsuke)، کشتن دشمن با يک ضربه شمشير يا (Kiritsuke)، پاک کردن لکه خون از روي تيغه شمشير يا (Chiburi) و نهادن مجدد آن درون غلاف است.

(Noto) کندوي سنتي، هنر استفاده از شمشير بيرون از غلاف مي باشد. اما کندوي مدرن يا پيشرفته، با ضربات شمشيرهايي از جنس بامبو و در حالي صورت مي پذيرد که هنر آموزان کاملاً مجهز و در لباس هاي مناسب خود کاملاً ايمن هستند. Iaido داراي وابستگيها و تشابهات تاريخي و فلسفي بسياري با Kenjutsu مي باشد.

اين سبک از هنرهاي رزمي، براي قرنها توسط جنگجويان ژاپني انجام مي شد. در اين سبک، سامورايي ها از شمشيرهاي خود به عنوان اسلحه استفاده مي کردند. آنها در آن واحد از دو شمشير که به Daisho موسوم بودند بهره مي بردند. يکي از اين شمشيرها بلند بود که Katana نام داشت و ديگري کوتاهتر بود که Wakizashi خوانده مي شد. بيشتر تمرين هاي Iaido امروزه با Katana انجام مي شود.

 

نام سبك : آي کي دو

موريهه وشيبا (morihei ueshiba) (1969-1883) پايه گذار سبک آي کي دو بود.

Ai: به معناي هماهنگي

Ki: به معناي نيروي دروني، انرژي طبيعي

do: به معناي راه و روش مي باشند.

آي کي دو را با عنوان روش هايي براي دفاع شخصي و بهبود رفتار انساني مي شناسند. يک  رزمي  کار آي کي دو  تلاش مي کند تا فنون دفاع شخصي را بدون آسيب رساندن يا حمله به ديگران انجام دهد. حرکات  پايه  در  آي کي  دو حرکات طبيعي هستند و اکثر حملات در اين سبک به صورت ذاتي و با الهام از ذات طبيعت انجام مي شوند. يک آي کي دو کا، بدون تلاش براي حمله يا تهاجم تنها مي کوشد تا خود را با شرايط هماهنگ کرده و در برابر حملات احتمالي حريفان، از خود دفاع نمايد. آن گاه در صورت لزوم از ضربات مشت يا لگد خود نيز استفاده مي نمايد.

يک آي کي دو کا واقعي بهتر مي داند تا قدرت خود را بدون ضربه زدن به ديگران و يا تحقير آنان حفظ نمايد.

تاريخ هنر رزمي آي کي دو:

موريهه وشيبا (1969-1883) که به او دوشو هم مي گويند در سال 1931 و در شهر توکيو شروع به تدريس اين رشته کرد. او  ابتدا  تحت  نظر  و  تعليم  اساتيد بزرگ هنرهاي رزمي کشورش قرار گرفت و بعد از کسب تجربه و  مهارت  در  بسياري  از سبک هاي رزمي از جمله (Jujitsu) يا مبارزه بدون اسلحه، (kenjitsu) مبارزه با شمشير و (sojitso) يا  مبارزه  با  نيزه در حاليکه از صرف يک مبارزه گر بودن ارضاء نمي شد به مذهب و فلسفه روي آورد و در آنها نيز به تبحري خاص دست يافت. اما فرمول اوليه سبک آي کي دو در پي اتفاقي ناگهاني و در سال 1925 شکل گرفت. در  بحثي  که  پيرامون  هنرهاي  رزمي  بين وشيبا و يک افسر ارشد نيروي دريايي ژاپن روي داد، افسر نيروي دريايي، استاد را به  يک  مبارزه  تن  به  تن  فرا خواند و با يک شمشير چوبي به او حمله کرد. استاد  بدون  اسلحه  در  برابر او قرار گرفت و توانست حملات حريفش را به خوبي خنثي کند بطوريکه رقيب نيرومند او از شدت خستگي سرانجام تسليم شد و شمشيرش را انداخت. او بعدها گفت که مي توانست همه حرکات حريفش را حتي قبل از اينکه به مرحله اجرا در بيايند ببيند و اين براي او به منزله جرقه اي براي ابداع يک سبک جديد برد. او توانسته بود يک مهاجم مسلح را بدون استفاده از هيچ گونه اسلحه اي و بدون اينکه آسيبي به وي وارد کند از پا بيندازد.

دوشو آن گاه به تمرين و آموزش اين رشته پرداخت  و  اين  کار  را  تا  پايان  عمرش ادامه داد. بعد از مرگ او در آوريل سال 1969 دولت ژاپن عنوان معلم ملي هنرهاي رزمي را به  وي  اعطاء  کرد. فرزند  استاد، کيششومارو  وشيبا که وارث القاب و عناوين پدر و مفتخر به عنوان Doshu يا رهبر راه مي باشد، توانست راه پدر را به خوبي ادامه دهد و هم اکنون به واسطه تلاش هاي او نزديک به يک ميليون نفر  در جهان به اين ورزش مي پردازند. آي کي دو، هماهنگي بين ذهن و بدن را افزايش مي دهد و يکي از موثرترين و بهترين راههاي دفاع شخصي محسوب مي شود. اين رشته به افراد اين قدرت را مي دهد تا از خود در برابر هر تعداد مهاجم به خوبي حمايت نمايند. در اين سبک از تکنيک هايي مشابه کاراته  Ashihara استفاده مي شود که با استفاده از آنها مي توان از تکنيک قفل کردن مفصل ها براي  از  کار انداختن عضلات حريف استفاده برد.